2020 Aralık ayının son haftasıydı. Düzenli bir şekilde yaptığımız her şey birden enerji ağırlığıyla dağıldı. Sabahları yazdığımız yazılar, sohbetsizliğe, sonra disipline, sonradan da yazısızlığa dönüştü. Hayatımızda bir şeyler değişti. Ne olduğunu tam anlayamadığımız, anlamak zorunda …
Zil çaldı. Bizimki kalktı. Her sabahki gibi önce kahvesini yaptı. Sonra balkondaki ısıtıcıyı açtı, havalar soğudu malum. Ben de ayakucuna kıvrıldım. Bilgisayarın ekranından önce Özlem’in sonra da Aylin’in sesi duyuldu Kıvırcığın yazı arkadaşları onlar. “Bugün…
Hüzün var bu sabahta Gidenleri yad etmek var Sözsüz olunca daha güzel akıyor her şey Gözyaşlarımız ekleniyor yazıya Ama kalpten Gönülden gelen Kalbim kıpır kıpır Safranbolu da, harmanlardayım Keşke babam daha çok bilgi verebilseydi Keşke…
